Segmentacja adresu IP

Adres IP w wersji 4 (IPv4) ma 32 bity, zapisywane w postaci czterech oktetów (np. 192.168.0.15). Każdy oktet to 8 bitów, czyli liczba od 0 do 255. Segmentacja polega na podziale tego adresu na dwie części:

Podział ten określa maska podsieci (np. 255.255.255.0).

Dzięki segmentacji router “wie”, które adresy należą do tej samej sieci, a które wymagają przekazania danych dalej.

Segmentacja umożliwia też tworzenie podsiei (subnetów), czyli mniejszych logicznych fragmentów większej sieci. To pozwala lepiej zarządzać ruchem i bezpieczeństwem, bo każdy segment może być odizolowany.


Klasy adresów IP

W początkowej architekturze Internetu (klasyczny model klasowy) adresy IPv4 dzielono na klasy A, B, C, D, E, aby łatwiej zarządzać sieciami różnej wielkości. O klasie decydują pierwsze bity adresu.

Klasa Zakres pierwszego oktetu Zakres adresów Liczba sieci Liczba hostów w sieci Zastosowanie
A 0–127 0.0.0.0 – 127.255.255.255 mało sieci ok. 16 mln hostów duże organizacje, sieci globalne
B 128–191 128.0.0.0 – 191.255.255.255 średnia liczba sieci ok. 65 tys. hostów uczelnie, instytucje
C 192–223 192.0.0.0 – 223.255.255.255 dużo sieci ok. 254 hosty sieci lokalne, firmy
D 224–239 transmisje grupowe (multicast)
E 240–255 eksperymentalne, rezerwowe
Klasa Zakres prywatny Przykładowa maska Liczba hostów Typowe zastosowanie
A 10.0.0.0 – 10.255.255.255 255.0.0.0 (/8) ok. 16 mln duże organizacje, sieci kampusowe
B 172.16.0.0 – 172.31.255.255 255.255.0.0 (/12) ok. 1 mln średnie sieci, uczelnie
C 192.168.0.0 – 192.168.255.255 255.255.255.0 (/16) ok. 65 tys. sieci domowe, biura

2. Wybór klasy w praktyce

Przykład (sieć domowa):


DHCP_NAT.png