Prakseologia koncentruje się na analizie działania jako procesu świadomego, ukierunkowanego na osiągnięcie celu. Każde działanie zakłada istnienie celu, środków oraz warunków jego realizacji.
Jednym z głównych celów prakseologii jest badanie, jak zwiększyć sprawność działania — czyli osiągać cele możliwie najmniejszym nakładem środków i czasu.
Prakseologia analizuje wewnętrzną strukturę działania: etapy działania (np. planowanie, wykonanie, kontrola), podział na czynności składowe, relacje między nimi.
Zasady takie jak ekonomia działania, eliminacja działań zbędnych, koncentracja wysiłku, synchronizacja, koordynacja – są fundamentem w analizach prakseologicznych.
Prakseologia identyfikuje typowe błędy w działaniu i proponuje sposoby ich eliminowania, uwzględniając mechanizmy kontroli, informacji zwrotnej i samooceny.
Badanie efektywności pracy zespołowej, podziału zadań, hierarchii, współpracy i komunikacji w grupie jest istotnym polem prakseologii.
Prakseologia zajmuje się klasyfikacją i oceną przydatności środków działania – zarówno materialnych (narzędzia, technologie), jak i niematerialnych (informacje, metody).
Warunki zewnętrzne i wewnętrzne (środowisko, ograniczenia prawne, czasowe, emocjonalne) są analizowane jako czynniki wpływające na skuteczność działania.
Prakseologia uwzględnia także znaczenie automatyzacji i rutynizacji – czyli przechodzenia od działania refleksyjnego do działania mechanicznego (nawykowego) w kontekście sprawności.